Η γνωριμία μου με το έργο του κ. Τάσου Κυρτάσογλου έγινε ψάχνοντας να βρω ένα μονόπρακτο για το Φεστιβάλ Μονοπράκτων Ερασιτεχνικών Ομάδων “Ανδρέας Φραγκογιαννόπουλος” του Δήμου Ήλιδας για τη συμμετοχή της ομάδας μας “.ερασιΤΕΧΝΕΣ”.

Διάβασα πολλά έργα γνωστών και αγνώστων θεατρικών συγγραφέων όμως στο μυαλό μου είχε κολλήσει το έργο “Σαν παλιά ελληνική ταινία” του κ.
Κυρτάσογλου από την πρώτη ανάγνωση. Είναι ένα έργο που δίνει μια προέκταση της γνωστής ελληνικής ταινίας “Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα” και η ζωή μετά του Αντωνάκη, της Ελενίτσας αλλά και όλων των ρόλων της ταινίας. Μια προέκταση που δείχνει ότι η αγάπη αυτού του ζευγαριού ήταν πραγματική και καταστράφηκε από τον εγωισμό και την περηφάνια του Αντωνάκη, ο οποίος βιώνει και τις περισσότερες συνέπειες καθώς η Ελενίτσα προχώρησε τη ζωή της.

Το έργο προσωπικά με συγκίνησε πολύ. Είχα τη χαρά να ερμηνεύσω την Ελενίτσα και δεν θα κρύψω ότι ο τελευταίος αποχαιρετισμός ήταν για μένα μια ατάκα δύσκολη γιατί δάκρυζα σε όλες τις πρόβες και στην παράσταση αναλογιζόμενη ότι θα μπορούσε αυτό το ζευγάρι να έχει ζήσει ευτυχισμένο γιατί αγαπιόταν βαθιά.

Η ανταπόκριση του κοινού ήταν αντίστοιχη. Το έργο αγαπήθηκε από τον κόσμο, τους συγκίνησε, τους έδωσε τροφή για συζήτηση και ήταν ένα έργο που δεν περίμεναν να δουν στο φεστιβάλ, μιας και οι περισσότερες ομάδες πηγαίνουν με κάτι πιο ασφαλές, πιο “επώνυμο”.

Θέλω από εδώ να ευχαριστήσω προσωπικά, όσο και από την ομάδα “ερασιΤΕΧΝΕΣ” τον κ. Τάσο Κυρτάσογλου που μας εμπιστεύτηκε το δημιούργημά του και εύχομαι να συνεχίσει να γράφει έργα που θα μας αγγίζουν και θα μας προβληματίζουν.

Καλή συνέχεια και καλή πορεία στην ιστοσελίδα, τολμώ να πω, φίλε Τάσο.