Η φλόγα δεν έχει δικιά της σκιά. Προβάλλει στον τοίχο της σπηλιάς τα αντικείμενα που περνούν από μπροστά της. Μπροστά από τη φλόγα της ποίησης περνούν βιώματα και σκέψεις για να γίνουν σκιές τυπωμένες στο χαρτί. Ο αναγνώστης καλείται να νιώσει και να ερμηνεύσει με το δικό του, μοναδικό, τρόπο τις εικόνες που βλέπει.

Άνθρωποι εγκλωβισμένοι, ζωές πίσω από τείχη που παλεύουν για μια φλούδα γης. Ανθρώπινες σκιές που αφήνουν τα ίχνη τους στη στιγμή και στον αιώνα. Στο γέρμα της ζωής ο ποιητής κι ο έρωτας θα ανταμώσουν, θα γελάσουν, θα πουν τραγούδια που γράφτηκαν γι’ αυτούς.