Φέτος επιθυμία μας ήταν να “βγάλει ήχο η Σιωπη”. Αρχίσαμε έτσι να ψάχνουμε τούς συγγραφείς εκείνους πού να αγγίζουν τον “Ηχο” αυτόν και παράλληλα η γραφή τους να γεφυρώνεται με την οπτική μας.

Στις επιλογές που μας προτάθηκαν από αξιόλογους δημιουργούς ξεχωρίσαμε την  Μελίνα και Γιολάντα τού Τάσου Κυρτάσογλου.

Τεχνικά το έργο μού έδινε τα “πατήματα” να “χτίσω” την συναισθηματική πορεία των χαρακτήρων παράλληλα πάντα με την εκπαίδευση των μαθητών μου. Από την πρώτη  ανάγνωση του αισθάνθηκα το οριακό σημείο μεταξύ συγγραφής, υποκριτικής και βιωμάτων γι’αυτό  κι όταν η συνεργάτιδα μου Νατάσα Παρταλιού μού διάβασε το κείμενο που είχε ξεχωρίσει δίχως άλλη λέξη είπα “ΑΥΤΟ!”

Η χαρά μου μεγάλωσε όταν το αποτέλεσμα των παραστάσεων ήταν αυτό που επιθυμούσαμε. Να εισπράξει ο θεατής αυτό που κουβάλησε έως το χαρτί η ψυχή τού Τάσου Κυρτάσογλου και πού είχα την τιμή να του δώσω σκηνική ύπαρξη.